ឆ្វេងព្រះតេជ ស្ដាំព្រះគុណ


“ គិតរំពឹងដល់រឿងនេះ ក៏ទៅធ្វើខុសផ្លាតក្នុងរឿងនោះ គឺជារឿងដែលមិនគួរធ្វើឡើយ
គួរគប្បីយល់ឲ្យបានជាក់ច្បាស់នូវអត្ថន័យវិធីសាស្រ្តការប្រព្រឹត្តទៅព្រមៗ គ្នានៃ
ព្រះតេជ និង ព្រះគុណ”

ស្តេចថាំងថៃចុង ដំណើរការវិធីសាស្រ្តពីយ៉ាងព្រមគ្នា

ក្នុងកំឡុងពេលដែលស្តេច ថាំងថៃចុង កំពុងសោយរាជ្យនោះ គឺជាយុគដែលសង្គម
សក្តិភូមិរបស់ប្រទេសចិនកំពុងរុងរឿងដល់កំពូល ដែលរឿងនេះវាមានសម្ព័ន្ធភាព
យ៉ាងខ្លាំងទាក់ទងទៅនឹងប្រព័ន្ធការគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិយ៉ាងត្រឹមត្រូវតាមវិធី
សាស្ត្ររបស់ស្តេចថាំងថៃចុង។

វិធីសាស្ត្ររបស់ទ្រង់គ្មានអ្វីស្មុកស្មាញទេ គ្រាន់តែទ្រង់ចាត់ការគ្រប់គ្រងប្រកបដោយ
មេត្តាហើយនឹងដោយច្បាប់ទៅព្រមៗ គ្នា ប្រើទាំងព្រះតេជហើយនឹងព្រះគុណ ឲ្យ
រង្វាន់ដោយមិនខ្វល់ថាបុគ្គលនោះជាគូរសត្រូវ ដាក់ទោសដោយមិនរវល់ថាបុគ្គលនោះ
ជាញាតិវង្សា ព្រោះហេតុនេះការគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិទើបប្រព្រឹត្តទៅដោយរលូន។
មនុស្សម្នាស្ម័គ្រស្មានសាមគ្គី ប្រទេសជាតិក៏ស្ងប់សន្តិភាព ប្រជាជនក៏រស់នៅត្រជាក់
ត្រជុំសុខដុមរម្យនា ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តហៅការគ្រប់គ្រងសម័យនេះថា ការគ្រប់គ្រង
បែបជើនគួន។

កាលដើមសម័យជើនគួន រាជការចាត់ប្រព័ន្ធការគ្រប់គ្រងដោយច្បាប់ហើយនឹងការ
ដាក់ទោសយ៉ាងតឹងរឹង ដែលវាមិនបានផ្តល់ផលល្អហើយថែមទាំងជាឧបសគ្គក្នុងការ
ដោះស្រាយស្ថានការណ៍ស្រុកទេស រួមទាំងការស្តារសេដ្ឋកិច្ចជាតិយ៉ាងខ្លាំងទៀតផង។
ប្រជារាស្ត្រត្រូវរែកពន់ភារៈកាន់តែច្រើនឡើង។

តមកខាងក្រោយ ស្តេចថាំងថៃចុង ទ្រង់មានព្រះតំរិះយ៉ាងមុះមុតថានឹងគ្រប់គ្រង
រាស្ត្រប្រជាដោយគុណធម៌ និងមេត្តាករុណា ទ្រង់ធ្លាប់ត្រាស់ថា “ជីវិតមនុស្សជា
របស់មានតម្លៃមិនអាចកាត់ថ្លៃបាន អ្នកដែលស្លាប់ទៅហើយមិនអាចវិលត្រឡប់
មកវិញបានទៀត ព្រោះហេតុនេះការកាត់ក្តីដាក់ទោសប្រហារជីវិតត្រូវធ្វើដោយ
ប្រយ័ត្នប្រយែងនិងល្អិតល្អន់បំផុត”។

ដោយព្រះគំនិតបែបនេះស្តេច ថាំងថៃចុង ទ្រង់មានព្រះរាជបញ្ជាថា មុននឹងកាត់
ទោសប្រហារជីវិតនរណាម្នាក់ ត្រូវឲ្យសេនាបតីជាអ្នកពិចារណាពិគ្រោះហេតុផល
អំពីកំហុសរបស់អ្នកទោសជាមុនសិន តមកទៀតឲ្យធ្វើរបាយការណ៍ដើម្បីត្រួតពិនិត្យ
ពិចារណាដល់ទៅ ៥ ដងទើបឲ្យចាត់ដំណើរការបាន នឹងចាត់ទុកជីវិតមនុស្សដូច
បន្លែត្រីសាច់មិនបានជាដាច់ខាត។ ស្របគ្នានេះដែរព្រះអង្គក៏ទ្រង់ជឿជាក់ថា មនុស្ស
គ្រប់រូបមានមូលដ្ឋានចិត្តគំនិតស្អាតស្អំ មនុស្សអាក្រក់អាចផ្លាស់ប្តូរចិត្តគំនិតជា
មនុស្សល្អបាន។

ក្នុងឆ្នាំទី ៦ សម័យជើនគួន ស្តេចថាំងថៃចុងទ្រង់ពិចារណាក្តីអ្នកទោសដែលត្រូវប្រហារ
ជីវិតដោយព្រះអង្គឯង។ តាមកំណត់ត្រាក្នុងបញ្ជីរព្រះអង្គទ្រង់ជ្រាបបានយ៉ាងច្បាស់នូវ
សេចក្តីទុក្ខព្រួយចិត្តយ៉ាងសែនសាហ័សរបស់អ្នកទោសប្រហារជីវិត ទើបទ្រង់មានបញ្ជា
ឲ្យដោះលែងអ្នកទោសប្រហារទួរទាំងប្រទេសជាការបណ្តោះអាសន្ន ឲ្យពួកគេបានត្រ
ឡប់ទៅស្រុកកំណើតដើម្បីបានដាំដុះក្នុងវស្សានរដូវគឺរដូវស្លឹកឈើលាស់ ព្រមទាំង
កំណត់ណាត់ឲ្យត្រឡប់មកជួបជុំគ្នាវិញនៅក្រុងឆាងអាន់ នានិទាឃរដូវឆ្នាំបន្ទាប់។

ពេលគ្រប់កំណត់ក្នុងឆ្នាំតមក អ្នកទោសទាំង ២៩០ នាក់ក៏ត្រឡប់មកបង្ហាញខ្លួន
គ្រប់គ្នា ស្តេចថាំងថៃចុង ទើបមានព្រះករុណាប្រោសប្រទានអភ័យទោសដល់ពួក
គេទាំងអស់គ្នា។

ស្តេចថាំថៃចុង ទ្រង់ដំណើរការគ្រប់គ្រងដោយការុញ្ញធម៌ និងឲ្យរង្វាន់តាមគុណ
បំណាច់សេចក្តីល្អ បតិបត្តិតាមបទដ្ឋានច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញ្ញយ៉ាងតឹងរឹង។

វើយជិង ដើមឡើយជាមន្ត្រីរបស់អង្គរាជទាយាទ ចៀនឈើន គាត់ធ្លាប់ទូលញុះញង់
រាជឳរស ចៀនឈើន ឲ្យធ្វើគត់ស្តេចថាំងថៃចុង ដើម្បីដណ្តើមយករាជសម្បតិ្ត តែ
តមកពេលក្រោយ ស្តេចថាំងថៃចុង ទ្រង់មើលឃើញសមត្ថភាពរបស់ វើយជិង
ទើបទ្រង់ឲ្យគាត់មកបម្រើនៅជិតទ្រង់។ តាំងពីនោះមក វើយជិង ត្រឡប់ក្លាយជា
មនុស្សដែលមានភក្តីភាពស្មោះត្រង់ចំពោះស្តេច ថាំងថៃចុង ជាទីបំផុត ព្រមទាំងជា
មនុស្សម្នាក់ដែលហ៊ានសម្តែងមតិយ៉ាងត្រង់ទៅត្រង់មកចំពោះព្រះភ័ក្ត្រទៀតផង។

គ្រាមួយនោះ ស្តេចថាំងថៃចុង មានព្រះតំរិះផ្លាស់ប្តូរច្បាប់នៃការកេណ្ឌទាហាន
ដោយពីដើមឲ្យកេណ្ឌមនុស្សជំទង់ចាប់ពីអាយុ ២១ ឆ្នាំឡើងទៅ តែត្រឡប់ឲ្យផ្លាស់
មកត្រឹមអាយុ ១៨ ឆ្នាំឡើងទៅវិញ។ វើយជិង ឃើញថាការធ្វើដូច្នេះវាទាស់នឹងរបៀប
ពីដើម ទើបក្រាបទូលស្តេចថាំងថៃចុងថា “ព្រះករុណាជាអម្ចាស់ជីវិតលើត្បូងព្រះអង្គ
ទើបនឹងឡើងគ្រងរាជ្យមិនទាន់បានយូរប៉ុន្មានផងក៏ទ្រង់ធ្វើខុសព្រះបន្ទូលចំពោះប្រជា
រាស្ត្រទៅហើយ កាលបើដូច្នេះនឹងពោលបានដូចម្តេចទៅថា ព្រះអង្គគ្រប់គ្រងប្រទេស
ជាតិដោយសច្ចៈ និង យុត្តិធម៌”នោះ។

ស្តេចថាំងថៃចុង ទ្រង់ឃើញថាសម្តីរបស់វើយជិង មានហេតុផល ទើបព្រះរាជទាន
កាមាសឲ្យជារង្វាន់ ហើយមានព្រះបន្ទូលឲ្យកេណ្ឌទាហានតាមរបៀបបតិបត្តិដែល
ធ្លាប់ធ្វើពីដើមមក។

ស្តេចថាំងថៃចុង ទ្រង់ជាបែបយ៉ាងដ៏ល្អក្នុងការគោរពច្បាប់ ក្នុងឆ្នាំទី ១៧ នៃសម័យ
ជើនគួន ចាវចៀ ឳរសរបស់ម្ចាស់ក្សត្រី ឆាងគួង ជាព្រះជេដ្ឋភគិនីរបស់ស្តេចថាំងថៃចុង
បានចូលរួមដាក់ផែនការក្បត់ជាតិ។ យ៉ាងស៊ឺតៅ ព្រះស្វាមីថ្មីរបស់ម្ចាស់ក្សត្រីគឺជាបុគ្គល
ម្នាក់ក្នុងចំណោមសេនាបតីនៃរាជការសម័យនោះ បានលបទៅចរចារសុំជំនួយឲ្យចាវចៀ
ក្រោយពេលដែលស្តេច ថាំងថៃចុង ទ្រង់ជ្រាបរឿងក៏មានព្រះបញ្ជាឲ្យប្រហារជីវិតចាវចៀ
ភ្លាមហើយទម្លាក់តំណែងយ៉ាងស៊ឺតៅ រួចហើយទើបទៅទូលរឿងឲ្យព្រះ ជេដ្ឋភគិនីបាន
ជ្រាបជាក្រោយ ទង្វើមួយនេះធ្វើឲ្យទ្រង់បានទទួលការកោតសរសើរយ៉ាងទួលំទូលាយ។

សង្កេតៈ

ការប្រតិបត្តិវិធីសាស្រគ្រប់គ្រងពីរយ៉ាងព្រមគ្នា ពិតប្រាកដណាស់វារមែងត្រូវការ
សមត្ថភាពខួរក្បាលដ៏វៃឆ្លាតមានការជឿជាក់យ៉ាងពោរពេញ ការជ្រើសរើសវិធី
សាស្រ្តទៀតសោតរឹតតែត្រូវល្អិតល្អន់ ដើម្បីឲ្យបានទទួលផលហួសការរំពឹងទុកជានិច្ច
គឺការប្រើវិធីសាស្ត្រផ្ទុយគ្នាមកចាត់ការដូចជា សេចក្តីល្អស្នងគុណគុំនុំព្យាបាទជាដើម។

រឿងដែលស្តេចថាំងថៃចុង បតិបត្តិចំពោះ វើយជិង គឺជាតួយ៉ាងដ៏ល្អ បើនិយាយដល់
ការឲ្យរង្វាន់ជំនួសការដាក់ទោស រឿងដែលស្តេចថាំងថៃចុង បតិបត្តិចំពោះអ្នកទោស
ប្រហារជីវិត គឺតួយ៉ាងដ៏វិសេសបំផុត ហើយរឿងខ្លះទៀតក៏អាចប្រើវិធីដូចគ្នាមកតប-ត
បានដូចជាបន្លាមុតយកបន្លាជួស ប្រើពិសបង្រ្កាបពិសជាដើម។

សរុបមក វិធីសាស្រ្តមិនអាចបែងចែកថាល្អបំផុតរឺអាក្រក់បំផុតបានទេ ត្រូវមើលថាវា
ជួយឲ្យបន្លុះដល់គោលដៅបានរឺក៏អត់ ឲ្យតែវាអាចបន្លុះគោលដៅបានវិធីសាស្ត្រនោះ
ចាត់ទុកថាត្រឹមត្រូវ។

បើប្រៀបជាមួយនឹង ព្រួញមួយដើមបាញ់បានសត្វពីរ វិធីសាស្រ្តការធ្វើទាំងពីរយ៉ាង
ព្រមគ្នានេះត្រូវប្រើវេលាច្រើនជាងឆ្ងាយណាស់ ព្រោះហេតុនេះទើបត្រូវពិចារណា
យ៉ាងល្អិតល្អន់ ដំណើរការដោយប្រយ័ត្នប្រយែង កុំបណ្តោយឲ្យចូលក្នុងករណីដែលថា
គិតរឿងនេះផ្លាតរឿងនោះឲ្យសោះ គឺសុំត្រឹមការគិតរំពឹងនឹកដល់គោលដៅជាសំខាន់
មិនមែនធ្វើតាមចិត្តចង់នោះទេ។ ការប្រើវិធីសាស្ត្រពីរយ៉ាងព្រមគ្នាដូចបានពោលមកគឺ
ជាសិល្បៈ រឺ វិធីសាស្រ្តដ៏ល្អមួយរបស់ថ្នាក់គ្រប់គ្រង។

ដោយ បងប្រុស ចំណាន !!

Advertisements

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s