គតិលោក

រឿងទន្សាយ និងផ្លែព្នៅ

មានសត្វទន្សាយមួយ ទៅដេកនៅក្រោមដើមព្នៅ ក្បែរជើងដំបូកមួយ។ ថ្ងៃនោះមានផ្លែព្នៅមួយទុំ ដល់ពេលព្រឹកឡើងក៏ជ្រុះ
ធ្លាក់ចាកទងដល់ដី សព្ទសូរលឺប្រោក ឲ្យខ្ទរព្រៃ។ រី ទន្សាយលឺហើយ ក៏ភិតភ័យដោយគិតថាផែនដីស្រុត ទើបស្ទុះ
ក្រោករត់ចេញទៅដោយកំលាំងផ្អើល បោលបោះ ផ្លោះទៅដល់សំនាក់នៃគោ ។ គោ ស្រែកសួរថា «ទន្សាយ អើយ! ចៅរត់ខ្លាំង
ម៉្លេះ តើដោយមានការអ្វី? » ទន្សាយប្រាប់ថា «បងគោអើយ! ផែនដីស្រុតហើយ នៅទីនេះ ពុំបានទៀតទេ ទៅអោយឆាប់ៗ ឡើង »។
គោលឺដូច្នោះហើយ ក៏ភិតភ័យស្ទុះបោលទៅជាមួយ នឹង ទន្សាយ លុះបោលទៅដល់សំនាក់ជ្រូក ក្ដាន់ ពួកគេ ក៏ផ្អើលរត់ទៅតាមគោ ហើយក៏បាន
បោលទៅដល់សំនាក់ដំរី ជាប​ន្ដ ។ ដំរី ក្រោយពីបាន ឃើញគោបោលមក ក៏សួរថា «គោអែង ! បោលដោយមានការអ្វី?។ គោថា «នៅទីនេះ ពុំបានទេ
មហាភ័យ នឹងកើតមានដល់ពួកយើងហើយ»។
ដំរីលឺដូច្នោះហើយ ក៏ភិតភ័យផ្អើលស្ទុះរត់ទៅមុន គោ ហើយក៏ បានមកដល់សំនាក់
រាជសីហ៍ បរមពោធិសត្វ ជាសត្វប្រកបដោយសតិបញ្ញា ។ កាលបានយល់ ពួកសត្វចតុបាត ផ្អើលរត់ចលាចលដូច្នោះ ក៏សួរ
ទៅដំរីថា «ប្រស្ដែងដំរី អែងផ្អើលរត់មក តើព្រោះដំនើរអ្វី?។ ដំរីថា “ ខ្ញុំនេះមិនដឹងដំនើរអ្វីទេ ឃើញតែគោបោលក៏រត់តាមគោមក ដោយលឺថា មហាភ័យមក ដល់ហើយ»។

ពោធិសត្វក៏សួរទៅគោវិញថា «ប្រស្ដែងគោអែងនាំគេរត់មកនេះតើដោយហេតុអ្វី?។ គោ ក៏តបថា «ខ្លួនខ្ញុំបាទ ក៏ពុំដឹងហេតុអ្វី ឃើញតែជ្រូកក្ដាន់ផ្អើលរត់ ក៏រត់តាមគេមក»។
ពោធិសត្វសួរជ្រូកក្ដាន់ ពួកគេ ក៏ប្រាប់ថា មិនដឹងដូចគ្នា តែអ្នកដែល
ផ្ដើមនាំរត់នោះ គឺសត្វទន្សាយនេះអែង ជាមុនបង្អស់។

រាជសីហ៍ពោធិសត្វ ក៏សួរទន្សាយ ! ទន្សាយ ក៏បាន” ប្រាប់ថាខ្ញុំបាទ ក៏ពុំច្បាស់ហេតុភ័យនោះដែរ មិនដឹងជាសព្ទសូរអ្វី គឺកាលខ្ញុំបាទ ដេកនៅ
ជើងដំបូក ដែលមានដើមព្នៅមួយដើមដុះនៅខាង កំពុងនិទ្ទ្រា លង់លក់ស្រួលស្រាប់តែលឺសូរសន្ធឹកអ្វីប្រោកខ្ជោក ខ្ទរផែនដី
ខ្ទប់ដល់ត្រចៀកខ្ញុំបាទ ។
ខ្ញុំបាទ ភិតភ័យកត្កមា ហាក់ដូចជាផែនដីស្រុតទ្រោមទ្រុឌ រឺ កក្រើករំពើកញាប់ញ័រជាប្រាកដ ហេតុនោះ
បានជាខ្ញុំបាទរត់ចេញមកនេះ សូមអ្នករាជសីហ៍ជ្រាបហោង»។

ពោធិសត្វលឺទន្សាយអធិប្បាយដូច្នោះ ពិចារណាដោយបញ្ញាត្រិះរិះអាការសំលេងនោះ ក៏ជ្រាបការ ដោយឥតសង្ស័យ ទើបនិយាយ ទៅថា «អ្នកអែង អស់នេះជាសត្វឥតសតិបញ្ញា ហៅថាជាសត្វគំនិតស្រាល កាលលឺអ្វី ឃើញអ្វី មិនទាន់ច្បាស់នឹង
ចក្ខុបញ្ញា របស់ខ្លួន ក៏គិតស្មានប្រមាណ ហើយភ្ញាក់ផ្អើលភិតភ័យតាមគ្នា នាំអោយលំបាកកាយ អស់កំលាំងទទេយ៉ាងនេះ។
យើងគិតទៅយល់ហើយ រឿងសព្ទសូរប្រោកខ្ជោកនោះ មិនមែនអ្វីទេ គឺផ្លែឈើ ធ្លាក់ចាកទងនោះអែងជាប្រាកដ ដូច្នេះ
ចូរចៅទន្សាយអែង នាំយើងទៅមើលទីនោះ»។
អែ
ទន្សាយក៏នាំពោធិសត្វទៅត្រង់ទីជើងដំបូកដែលខ្លួនដេកនោះ ។ ពោធិសត្វ
ដើរមើលទីនោះ ក៏បានឃើញផ្លែព្នៅទុំមួយយ៉ាងធំ ដែលទើបនឹងជ្រុះមកថ្មីៗនៅទីនោះ
ទើបប្រាប់អស់សត្វទាំងឡាយ
មានទន្សាយជាដើមអោយចូរគិតថា មហាភ័យ ដែលកើតដល់អ្នកអែង រាល់គ្នានេះ
គឺផ្លែព្នៅទុំមួយនេះអែង យើងរកឃើញហើយ។ អែ សត្វទាំងឡាយបានដឹងហេតុដើម
គឺរាជសីហ៍រកឃើញហើយ ក៏នាំគ្នាអោយសព្ទសាធុការដល់
ពោធិសត្វ ហើយត្មេះតិះដៀលខ្លួនអែងដោយឥតសតិបញ្ញា
នឹងពិចារណាការអ្វីៗ គ្រាន់តែលឺគេ រឺឃើញតែគេផ្អើល មិន

សាកសួរហេតុអោយច្បាស់ការនោះជាមុនសិន មិនដឹងថាជាអ្វី ក៏គិតភ័យផ្អើល ឆោឡោ ចលាចលឡើង នាំអោយខូចកំលាំងខូចប្រយោជន៍អាត្មាទីទៃៗ ។
សត្វទាំងឡាយនាំគ្នាសរសើរពោធិសត្វ ហើយក៏លាពោធិសត្វទៅកាន់លំនៅនៃអាត្មាទី
ទៃៗហោង។

រឿងនិទាននេះ មានសេចក្ដីពិស្ដារក្នុងគម្ពីរដិការមហាសមយសូត្រ ឯនោះ ។ អ្នកប្រាជ្ញគប្បីចូរគិតចុះ។ រឿងនិទាននេះបានគតិ
ដល់បុគ្គលអ្នកមានគំនិតស្រាល ដាលជឿគេ គ្មានគិតគ្នេរ រេរិះអោយ ដឹងដើម ដឹងចម
គ្រាន់តែលឺគេក៏ផ្អើលរត់ទៅ បាននូវក្ដីក្ដៅក្រហាយ ដូចពួកសត្វចតុបាត
ទាំងឡាយផ្អើលតាមទន្សាយនោះអែង អ្នកប្រាជ្ញគប្បីចូរគិតបន្ដ ចុះ។

ទន់អើយទន្សាយ ព្នៅធ្លាក់ជិតកាយ ហ្មាយថាដីស្រុត
មិនមើលអោយជាក់ ទៅភ្ញាក់តក់ស្លុត រត់ស្ទើរនឹងផុត
អស្វាតបស្វាត។ខំបោលខំបោះ ហាក់ដូចគេហោះ នាំសត្វចតុបាត
អោយផ្អើលគ្រប់ប្រាណ រត់ពានព្រៃស្បាត មិនដឹងដើមអាទិ៍ខ្មោចព្នៅវាលង។

ដកស្រងចេញពី លោក​អ៊ុំ ស្រី  កែវ ចន្ទ័បូរណ៏ ​និង​ បានទទួលការកែ សំរួល ខ្លះ ៗ
ពី រូបប្អូន ប្រុស
..( ត្រង់ចំណុច នេះ ប្អុន មិនដឹងថា កែ របស់ គាត់ ត្រូវ ឬ ខុស នោះទេ
អញ្ចឹង សូម អ្នកទាំងអស់គ្នា មេត្ដា​ អភ័យទោស ប្រសិន ជាមាន កំហុស មួយណា
 កើតឡើង )


សូមអរគុណ
……………….

Advertisements

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s