Daily Archives: ខែ​កុម្ភៈ 12, 2011

៥០ជំហាន ចំអកឲ្យ ១០០ ជំហាន

ព្រះចៅ លៀងហ៊ុយ តែងតែប្រមែប្រមូលកែនប្រជារាស្ដ្រ

យកមកធ្វើជាទាហាន ហើយបញ្ជូនទៅច្បាំង ដើម្បីប្លន់ទ្រព្យសម្បត្ដិ ពីនគរផ្សេងៗ

ជាប្រចាំ ។ ថ្ងៃមួយ ព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់សួរទៅ ម៉ឹងជឺ ថា គិតសព្វៗទៅ យើងបាន

ពលីកម្លាំងកាយកម្លាំងចិត្ដដល់ប្រទេសយើងសម្បើមណាស់ ពេលណាភាគខាងជើង

ជួបនឹងគ្រោះភ័យ យើងជម្រ្លៀសប្រជាជនឲ្យទៅភាគខាងកើត

ហើយដឹងជញ្ជូនស្បៀង

ពីភាគខាងមកភាគខាងជើង ហើយបើពេលណាភាគខាងកើតមានគ្រោះភ័យ យើងក៏

ធ្វើដូចគ្នានេះដែរ …យើងបានពិចារណាសព្វគ្រប់ទៅឃើញថា គ្មានអ្នកណាមួយដែល

ចេះយកចិត្ដទុកដាក់

ស្រឡាញ់ប្រជារាស្រ្ដដូចជាយើងនេះទេ…ប៉ុន្ដែប្រជាជនរបស់ប្រទេស

ជិតខាង ម៉េចក៏មិនមានចុះថយ? ចំណែកឯ ចំនួនប្រជារាស្ដ្រ

របស់យើង ក៏មិនឃើញកើន

ឡើង តើនេះព្រោះហេតុអ្វីទៅ ? “

ម៉ឹងជឺ ដឹងថា ស្ដេចចង់បង្កើនកងទ័ព ។ គេបានក្រាបទូលថ្វាយថា

” ព្រះអង្គ ជាព្រះមហាក្សត្រ ដែលសព្វព្រះទ័យទៅលើ

ការធ្វើសឹកសង្រ្គាម  ដូច្នេះទូលបង្គំ

នឹងលើកអំពីការធ្វើសង្រ្គាមយកមកប្រៀបធៀប….ពេលណាស្គរជ័យ

ចាប់ផ្ដើមបន្លឺឡើងកងទ័ពទាំងសងខាង

ក៏ចាប់អាវុធវាយសម្រុកប្រយុទ្ធគ្នាភ្លាមដែរ…បើភាគីណាមួយចាញ់

គេក៏ទម្លាក់អាវុធ រត់ប្រាស់អាយ៉ូសអញ្ចឹងទៅ ។

ឧបមាថាក្នុងពេលនោះ មានអ្នកខ្លះរត់បាន ៥០ ជំហាន….ឯអ្នកខ្លះទៀត

រត់បាន ១០០ជំហាន។

អ្នករត់បាន ៥០ ជំហាន គេមុខជាសើចចំអកឲ្យអ្នករត់ ១០០ជំហាន

ថាជាមនុស្សកំសាក ខ្លាចស្លាប់។

ហេតុនេះ សូមព្រះអង្គត្រង់ព្រះតម្រិះផងចុះថា តើវាសមរម្យដែរឬទេក្រាបទូល?”

ព្រះអង្គម្ចាស់ លៀងហ៊ុយ ទ្រង់ត្រាស់ថា

“ពិតហើយ ! វាជារឿងមិនត្រូវទេ! ព្រោះអ្នកថាឲ្យគេនោះ

ក៏រត់បាទជើងស ព្រាតដូចតែគ្នា!

ទោះជាវារត់មិនទាន់បាន ១០០ជំហាន ក៏នៅតែ

ហៅថា រត់ប្រាសអាយ៉ូសដូចគ្នាហ្នឹងឯង! “

ម៉ឹងជឺ ក៏បន្ថែមថា

” បើព្រះអង្គទ្រង់ព្រះតម្រិះអំពីហេតុផលនេះហើយ ហេតុអ្វីក៏ព្រះអង្គ

ចង់ឲ្យប្រជារាស្រ្ដមានចំនួន

លើសបីបណ្ដាមិត្ដជិតខាងធ្វើអ្វី ? ” …

រឿងនេះចង់បង្ហាញថា៖

រត់បាន ៥០ជំហាន ឬ ១០០ជំហាន វាខុសគ្នាតែខាងបរិមាណប៉ុណ្ណោះ !

បើនិយាយពីធាតុពិត គេហៅថារត់ប្រាសអាយ៉ូសដូចតែគ្នា ។ បើមើលសើៗ

អំពីស្ដេច លៀងហ៊ុយ  ព្រះអង្គបានធ្វើអ្វីៗ តែបន្ដិចបន្ដួច ប៉ុណ្ណោះសម្រាប់

ប្រជារាស្រ្ដ តែធាតុពិត ព្រះអង្គ គឺជាអ្នកបង្កគ្រោះភ័យដល់រាស្រ្ដទៅវិញ មិនខុស

អីពីពួកផ្ដាច់ការ ដែលនៅជិតខាងព្រះអង្គ នោះឡើយ ។

ក្នុងការពិចារណាពីបញ្ហា

យើងមិនត្រូវមើលតែសើៗនោះទេ​ ត្រូវរាវរក

ឲ្យឃើញធាតុពិត ដែលបង្កប់ពីខាងក្នុងផងដែរ ។

បើមិនសើច ! មិនអាចសប្បាយ !

កាលសម័យដើម  មានបុរសអន្ទះសា ( ចិត្ដក្ដៅ ) មា្នក់ចូលទៅ

ក្នុងហាងគុយទាវមួយកន្លែង ។ គេមិនទាន់បានកុម្ម៉ង់អ្វីនៅឡើយផង ស្រាប់តែ

ស្រែកឡោងៗថា “ ហេតុអីបានជាមិនដាក់គុយទាវមកឲ្យយើង? ”

ថាហើយគេក៏អង្គុយចុះទៅ ! ឯម្ចាស់ហាងក៏ចិត្ដក្ដៅមិនធម្មតាដែរ។ គេយកគុយទាវ

មួយចានចាក់លើតុពីមុខបុរសនោះ ហើយនិយាយថា “ ឆាប់ប្រមូលស៊ីទៅ ! យើង

ប្រញាប់យកចានទៅលាង ! ” ??? បុរសនោះខឹងជាខ្លាំង ពេលត្រឡប់មកដល់ផ្ទះ

គេក៏រអ៊ូដាក់ប្រពន្ធ ” យឺស ! អាគាត់នេះ វាធ្វើឲ្យអញ ខឹងចង់ងាប់!…”

និយាយមិនទាន់ចប់ស្រួលបួលផង  ប្រពន្ធក៏ប្រមែប្រមូលសំពត់អាវ ហើយនិយាយ

ខ្លាំងៗដាក់ប្ដី...” បើឯងងាប់ ខ្ញុំនឹងអាលទៅរៀបការប្ដីថ្មីទៀត ! ”

គ្រាន់តែនិយាយចប់ភ្លាម ប្រពន្ធនោះក៏មិនអន់ប៉ុន្មានដែរ នាងវេច បង្វេចចេញពីផ្ទះ

ទៅរៀបការប្ដីថ្មីតាមចិត្ដក្ដៅអញ្ចឹងទៅ ។ ការបានត្រឹមតែ មួយយប់ ស្អែកឡើង

លោកប្ដីថ្មីក៏បន្ទាន់ណាស់ដែរ គេសុំលែងក្ដៅៗ តែម្ដង ។ ដល់ប្រពន្ធសួរថា” ម៉េចក៏

ប្រញាប់លែងគ្នាម្ល៉េះ ? ” ប្ដីថ្មីនោះឆ្លើយដោយអាការះ មិនសប្បាយចិត្ដថា “ រហូតមកដល់

ថ្មើណេះហើយ ឯងរកកូនប្រុសឲ្យយើង តែម្នាក់ក៏មិនបានដែរ តើឲ្យយើងចាំដល់អង្កាល់

ណាទៀត ! ” ???…

រឿងនេះ ចង់បង្រៀនថា ៖

ជំងឺអន្ទះសា ឬចិត្ដក្ដៅ  គឺជាចរិតនិស្ស័យរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ ប៉ុន្ដែបើវាជ្រុលហួសពី

បែបបទពិតរបស់ធម្មជាតិ  វានឹងនាំឲ្យកើតជាវិបត្ដិផ្សេងៗ មកដល់ខ្លួនទៅវិញ

ព្រោះដំណើរការវិវត្ដន៏របស់វត្ថុទាំងពួង វាអាស្រ័យទៅលើ បែបបទដ៏សមស្រប

នឹងពេលវេលាកំណត់មួយដ៏ជាក់លាក់ ។ ហេតុនេះ យើងត្រូវសម្របទៅតាម

បែបបទ មិនមែនអាចបញ្ជាបែបបទផ្សេងៗ ឲ្យស្របតាមតែចិត្ដយើងទេ ។

ការចង់ឲ្យអ្វីៗកើតភ្លាមៗ តាមចិត្ដក្ដៅរបស់ខ្លួន វាមិនខុសពីយកខ្ញែរ មករោយ

លើខ្លួននោះឡើយ …។